ขีดจำกัดและบรรทัดฐานของคำว่าดีไม่ดีอยู่ที่ฉันใด และตรงที่จุดไหนหรือ

ในโลกของการแสดง การนำเสนอความรู้สึกนึกคิด ของมนุษย์ ผ่านการถ่ายทอดออกมาเพื่อให้สังคมและมนุษย์ร่วมโลกสดับตรับฟังและเฝ้าดู

ปฎิกริยาและผลการตอบสนองย่อมแตกต่างกันออกไปตามแต่ สภาพประสบการณ์ร่วม อีโก้ พื้นฐานความชอบและปัจจัยภายนอก เช่น การออกความคิดเห็นเวลารวมตัวกันในกลุ่มสังคม และมีคนที่ได้รับการยอมรับในกลุ่มนั้นๆ
เป็นผู้ชี้นำความคิดอยู่

ปัจจัยต่างๆ ก่อให้เกิดความแตกต่าง ของความคิดเห็นต่อการนำเสนอในแตละครั้ง

เราควรจะเชื่อใคร?

ถ้าวันหนึ่งเรานำเสนอบางสิ่งไป ที่เราคิดว่าเป็นความยอดเยี่ยม แต่มีคนบางคนบางกลุ่มถือว่ามันเป็นหายนะ ถ้าเรายังจะคิดต่อเช่นนั้น ว่าสิ่งที่เราทำนั้น มันยอดเยี่ยม แล้วจะถือว่าเรา เชื่อมั่นในตัวเอง หรือ เราไม่ฟังใคร

ถ้าวันหนึ่งเรานำเสนอบางสิ่งไป ที่เราคิดว่าเป็นหายนะ แต่มีคนบางคนบางกลุ่มถือว่ามันเป็นความยอดเยี่ยม ถ้าเรายังจะคิดต่อเช่นนั้น จะถือว่าเราเข้าใจผิดในตัวเรา หรือ เขา..เพียงพูดไปเพื่อให้เรารู้สึกดี

.
.
.
.

หลายๆครั้ง หลายๆครา การเจอคนหลายๆคน

มันเหนื่อย

และไม่เข้าใจ

ว่าต้อง...

ฟังใคร

แน่นอนโลกกรอกหูเราด้วยคำว่า "ต้องเปิดใจรับฟังความคิดของคนอื่น"
เพื่อที่จะก้าวหน้า เพื่อที่จะพัฒนา

คิดเล่นๆ

1 วันเจอคน 10 คน 1 การนำเสนอ และแตกออกเป็น 10 - 12 ความคิดเห็น
1 เดือนเจอคน 300 คน 1 การนำเสนอ และแตกออกเป็น 300 - 350 ความคิดเห็น
1 ปีเจอคน 3600 คน 1 การนำเสนอ และแตกออกเป็น .....เท่าไร?

ปัญหาคือ

ถ้าคุณเป็นคนไม่สามารถโฟกัสอะไรหลายๆอย่าง พร้อมกัน

คำถามคือ

ควรจะโฟกัสตรงไหน และลดหลั่นมันไปในเสกลใหน ถ้าเรา มีช่องว่างในตัว 100 คะแนน

มีตัวเลือก

ก. เชื่อ ในความคิด ของตัวเอง
ข. เชื่อ ในความคิดเห็น ของมิตรสหาย
ค. เชื่อ ในความคิด ของผู้มีประสบการณ์
ง. เชื่อ ในความคิด ของผู้สันทัดในศาษตร์ด้านนั้นๆโดยเฉพาะอย่างยิ่งยวด
จ. เชื่อ ในความเห็น ของนักวิจารณ์
ฉ. เชื่อ ในความเห็น ของคนใกล้ตัว
ฮ. เชื่อ ทุกๆข้อ

ดูเฉลยกัน

ข้อ ก. เชื่อในความคิดตัวเอง
ท่านผู้มีอีโก้ ไม่ฟังใคร หัวแข็ง ดื้อรั้นเป็นคนไม่เปิดใจ หลงอยู่ในโลกของตัว เอง

ข้อ ข. เชื่อ ในความคิดเห็น ของมิตรสหาย
ท่านผู้นี้ อาจจะต้อง ใช้ข้อมูลจำนวนไม่น้อย ที่ต้องมาตั้งคำถามว่า ข้อมูลอันไหนอยู่ในบรรทัดฐานที่ "ใคร" ควรจะต้องเอาไป ปฎิบัตร (ใคร ณ ที่นี้คือศิลปิน นักแสดงที่เขาเหล่านั้นบอกว่า ดีต้องเอาเป็นตัวอย่าง)โดยอยู่บนพื้นฐานว่า เพื่อน ย่อมไม่หมอบสิ่งไม่ดี ให้กับเพื่อน

ข้อ ค. เชื่อ ในความคิด ของผู้มีประสบการณ์
ท่ายผู้นี้อาจจะต้องรับฟังแบบจำยอมในบางครั้ง เพราะท่านผู้ให้คำแนะนำดูอาวุโส และเราถูกปลูกฝังให้เคารพความคิดของผู้หลักผู้ใหญ่ โดยในใจยังคัดค้านและไม่เข้าใจวาสิ่งที่เขาพูดนั้น ได้ผ่านการกลั่นกรองมาจากมุมมองงด้านใหน และได้ผ่านคำว่าการปรับเปลี่ยนตามยุคสมัยหรือเปล่า

ข้อ ง. เชื่อ ในความคิด ของผู้สันทัดในศาษตร์ด้านนั้นๆโดยเฉพาะอย่างยิ่งยวด
ท่านผู้นี้ อาจจะต้องมือและหัวเป็นระวิง เพราะผู้ที่สันทัดด้านต่างๆ เยอะแยะเหลือเกิน เช่น
ผู้สันทัดเรื่อง ซาวน์
ผู้สันทัดเรื่อง การเล่นโชว์
ผู้สันทัดด้าน การแสดง
ผู้สันทัดเรื่อง เสื้อผ้า
ผู้สันทัดเรื่อง หน้าผม
ผู้สันทัดเรื่อง การเล่นเครื่องดนตรี
ผู้สันทัดเรื่อง การร้อง
ผู้สันทัดเรื่อง การถ่ายทำ
ผู้สันทัดเรื่อง การคิด
ผู้สันทัดเรื่อง การตลาด
ผู้สันทัดเรื่อง อื่นๆ

ข้อ จ. เชื่อ ในความเห็น ของนักวิจารณ์
ท่านผู้นี้ อาจจะต้องเสียเงินมาก ในการ ซื้อสื่อสิ่งพิมพ์ต่างๆมาเป็นข้อมูล และต้องรับมือกับคำวิพากณ์ ในรูปแบบต่างๆที่มากมาย และอาจจะต้องเสียใจหรือหมดกำลังใจ รวมถึง มีโมโหโทสะกับความคิดเห็นบางอย่าง ที่ประดุจคล้ายคลึง กับ "คำด่า" มากกว่าการออกความคิดเห็น

ข้อ ฉ. เชื่อ ในความเห็น ของคนใกล้ตัว
ท่านผู้นี้อาจจะต้องเสียใจ ถ้าความคิดเห็นที่ได้มานั้น เถรตรง ไม่มีส่วนผสมของการปลอบประโลม ที่เราเรียกกันว่า การรักษาน้ำใจ หรือ ท่านผู้นี้ อาจจะหลงระเริงอยู่กับคำชมต่างๆ ที่มีความโอนเอียงไปในทางบวก และรับคำด่า ด้วยระดับภาษาที่หยาบโลนพอสมควร จากคนรอบข้าง

ข้อฮ. เชื่อ ทุกๆข้อ
ท่านผู้นี้จะเหนื่อยอย่างแสนสาหัส และอาจจะต้อง มีสมองและจิตใจที่กว้างดั่งมหาสมุทร กว้างดั่งพื้นโลก และจักรวาล เพราะท่านผู้นี้ต้องนำสิ่งที่กล่าวมาข้างต้น มารวมไว้ด้วยกัน และผนวกเข้ากับการกลั่นกรองข้อมูล ที่ซับซ้อน มากมาย และต้องแยกน้ำออกจากเนื้อ ที่มีขนาดไม่ต่ำกว่าทวีปๆหนึ่งบนโลกเป็นอย่างต่ำ


ข้อไหนดี??